Gedetailleerd profiel van dit ras: herkomst, jaar van ontstaan, erkende variëteiten en officiële goedkeuringen.
Rasoverzicht
De Challans-eend is een zware, dubbeldoelras ontwikkeld in Challans, Vendée, Frankrijk. Kenmerken zijn onder meer een overwegend wit verenkleed, een rustige aard en geschiktheid voor vleesproductie met een gematigde legactiviteit. Historisch wijdverspreid in West-Frankrijk; tegenwoordig zeldzaam en bewaard door een klein netwerk van erfgoedkwekers. Kwantitatieve gegevens: gewicht reiger 3,5–4,5 kg; hen 3,0–3,5 kg; jaarlijkse legproductie 70–100 eieren; eiergewicht 60–75 g; eerste leg 22–28 weken; voederconversie 2,5–3,0 kg voer per kg gewichtstoename; levensduur circa 7–12 jaar.
Gedetailleerde oorsprong
Herkomst: Challans, Vendée, Frankrijk. Ontwikkeld door lokale fokkers eind 19e/begin 20e eeuw met als doel een grote, witte vleesduif met betrouwbare legproductie. Er was deelname aan regionale shows en erfgoedverenigingen. Na de Tweede Wereldoorlog nam het aantal af door de opkomst van commerciële hybriden, maar de ras wordt bewaard door toegewijde erfgoedfokkers en conservatieprogramma’s. Huidige status varieert per jaar en regio; Challans blijft een zeldzaam, traditioneel Frans ras dat voornamelijk wordt gehouden voor conservatie en nichemarkten.
Gedetailleerde beschrijving
Fysieke kenmerken: groot, robuust frame; wit pluimage met oranje snavel en poten; diepe borstkas en korte hals; eigenschappen die bijdragen aan een hoge vleesopbrengst. Temperament is doorgaans rustig en goedaardig; geschikt voor vrije uitloop en waterpartijen. Aanpassing aan gematigde klimaten vereist voldoende ruimte, vers water en een uitgebalanceerd dieet. Voor fokkerij geldt dat een lage ratio drakes per hen de vruchtbaarheid kan verbeteren; aanbevolen praktijk: 2–4 drakes per 12 hennen. Huisvesting dient beschutting tegen kou en wind te bieden; verzorging en gezondheidsmonitoring volgen algemene pluimveepraktijken.