Gedetailleerd profiel van dit ras: herkomst, jaar van ontstaan, erkende variëteiten en officiële goedkeuringen.
Ras samenvatting
De eend met kale nek is een domestic eend fenotype gekenmerkt door een gebied zonder veren op de nek. Het is geen op zichzelf staand formeel ras; het komt voor in meerdere lijnen en wordt gewaardeerd om zijn opvallende uiterlijk, zijn rust en veelzijdigheid in systemen met vrije uitloop. Volwassenen wegen meestal 2,5–4,5 kg, vrouwtjes typisch 2,5–3,5 kg en mannetjes 3,0–4,5 kg. De kale nek kan gevoeliger zijn voor zonverbranding of kou, dus voldoende beschutting en schaduw zijn nuttig. De rest van de verenkleding varieert per lijn (wit, grijs, bruin of gevlekt). Legproductie: ongeveer 150–230 eieren per jaar bij goede verzorging. Vleesopbrengst is vergelijkbaar met andere middelgrote tot grote eenden bij een normaal voederregime.
Gedetailleerde oorsprong
Er is niet één enkele oorsprong voor de kale nek eend. De zone zonder veren op de nek ontstaat spontaan in domesticated eendenpopulaties en is behouden in meerdere foklijnen in Europa, Noord-Amerika en delen van Azië sinds begin 20e eeuw. Het wordt meestal onderhouden als decoratieve of kruising eigenschap, niet als officiële standaardisatie. Lijnen variëren in temperament, verenkleur en productiviteit.
Gedetailleerde beschrijving
Conformatie: de nek toont een duidelijk kale zone, begrensd door de huid van de nek. De rest van de vacht is afhankelijk van de lijn. Grootte en gewicht variëren per geslacht en lijn, maar typische volwassenen vallen tussen 2,5 en 4,5 kg. Temperament: over het algemeen kalm en goed hanteerbaar; aanpassingsvermogen is goed in verschillende omgevingen. Zorg: de kale nek huid is gevoeliger voor zon en kou; beschutting, schaduw en evenwichtige voeding zijn aanbevolen. Productie: legsel van ongeveer 150–230 eieren per jaar bij goede verzorging; vleesopbrengst vergelijkbaar met andere middelgrote tot grote eenden.